در و دیوارِ این خونه غریبی می کنن با من..

هربار با خودم گفته ام دیگر محال است بتوانم به کسی علاقمند شوم. با خودم گفته ام محال است کسی بتواند این دیوارهای اطراف روحم را، این یخ های توی دلم را، در هم بشکند. و در کمال تعجب همیشه کسی پیدا شده. کسی که هربار موقتی بودنش را راحت تر پذیرفته ام و بیش تر سعی کرده ام لحظه های کنار هم بودنمان را قدر بدانم. علاقه ای که با گذشت زمان از خودخواهی فاصله گرفته و ناب تر شده و بالغ تر. فکر کردن به کسی که دیگر تمامِ ذهنم را و زمانم را اشباع نکرده و با کارهای هر روزه ام تقسیم شده. علاقه بالغانه که نه مرا آزار داده و نه شخص مقابلم را. نه مرا دچار عذاب وجدان کرده نه او را. علاقه ای که بلد است بپذیرد، مستقل باشد، دلتنگ شود و از ابراز احساس نهراسد. علاقه ای که با حسادت کنار بیاید و بتواند عذرخواهی کند. علاقه ای که در حرف نگوید مراقبِ خودت باش، خودش مراقب باشد. مراقب روحِ آسیب پذیرِ محبوبش. و گاهگاهی با خودش زمزمه کند که شاید سال دیگر یا ماه دیگر نباشد. بی قید و شرط دوستش بدارم، تا وقتی که هست... + نوشته شده در ۱۳۹۶/۱۰/۱۰ساعت 10 PM توسط

این یه نمونه لذیذه. وطنی هم هست. اگه خیلی شوکولات خورید،می تونید معتادش بشید.

یک داستان انگلیسی گرفته بودم از نمایشگاه: a man called Ove . خیلی مشتاقم به خوندنش. بماند که دیگه انگلیسی هم در این حد بارم نیست. فقط اینکه میدونم اگه نصفه بگذارمش دیگه نمی خونم. مثل اون چند تای قبلی.و می ترسم از سختیش نصفه بگذارمش. آها. سیزده تومن قیمتش بود. و تازه فهمیدم قیمت نسخه فارسیش سی و چند تومنه.

---

نه عزیزم کدوم آرامش، منِ دیوونه رو بغل کردی.

بارونه. و ابری. و تو این هوا ماشینای قشنگ قشنگ با آهنگای این گروه جدیدا صداشون ... صدای ماشینا... صدای ماشینا تو خیابونِ بارونی رو.

---

خداوندگارا. دوست دارم دوستت بدارم. اما ترس از تو، اجازه ی بروز عشق را نمی دهد.

---

دختر مو پریشان ، لم میدهد روی صندلی کنار پنجره، توی اتاق درهم، با نور کمرنگ قرمز، با موزیک ، با قهوه برف را تماشا میکند. دنیا رافراموش می کند.

دیگه روشون نمیشه کلن اینترنتو قطع کنن. بعد ها زبر نویس فیلممون میشه: با الهام از کره شمالی ( کپی نمی باشد ).